!!! UWAGA !!! KARKONOSKI PARK NARODOWY ZOSTAŁ ZAMKNIĘTY DO ODWOŁANIA !!! UWAGA !!! KARKONOSKI PARK NARODOWY ZOSTAŁ ZAMKNIĘTY DO ODWOŁANIA !!! UWAGA !!!

Grupa Karkonoska GOPR

Stopień zagrożenia lawinowego

mały (nieznaczny)

Historia Grupy Karkonoskiej GOPR

I. Ratownictwo w Karkonoszach po 8 maja 1945 roku

1945 rok - polskie władze samorządowe reaktywują w Szklarskiej Porębie i Karpaczu Pogotowie Górskie podległe pod PCK, w którym pracują niemieccy ratownicy. W Karpaczu Kolumną kieruje Fromberg, któremu jako mężowi Amerykanki polskie władze pozwoliły pozostać w swoim domu.
1946 rok - 14 letni syn Fromberga - Reiner, prowadzi zwózkę samochodem polskiego żołnierza z placówki pod Śnieżką, który został nieszczęśliwie postrzelony przez kolegę przy czyszczeniu broni. Niestety, zwożony zmarł przed dowiezieniem do szpitala.

21.11.1946 rok - Zarząd Oddziału PTT w Jeleniej Górze podejmuje decyzje o przeprowadzenie balu charytatywnego z którego fundusz miały być przeznaczone na ratownictwo w górach w sezonie 1946/47.

  • Luty 1946 rok - lawina w Kotle Łomniczki porwała dwóch oficerów WOP. W akcji ratunkowej zorganizowanej przez Jerzego Ustupskiego obok polskich mieszkańców Karpacza rekrutujących się z Tatrzańskich Górali i przedwojennych działaczy turystycznych, uczestniczą niemieccy sportowcy, mieszkający w Karpaczu Górnym (d. Brickenberg): - niemiecka narciarka Rosemarii Schiller oraz Kurt Weidner.
  • Luty 1947 rok - utworzenie przez Jerzego Ustupskiego nieformalnej grupy ratownictwa, złożonej z Tatrzańskich Górali i przedwojennych działaczy turystycznych, którzy mieszkali wtedy w Karpaczu. Grupa ta nigdy nie została zarejestrowana.
  • Listopad 1948- w Jeleniej Górze Dolnośląski Oddział PTT patronuje powstaniu grupy ratownictwa górskiego. Grupa ta składała się z 12 osób, i oprócz wystawienia legitymacji w celu ułatwienie poruszanie się w strefie przygranicznej nie przejawiła żadnego działania.
  • Lato 1949 rok - z inicjatywy dr Stanisława Bialikiewicza w kursie ratownictwa górskiego na Hali Gąsienicowej przeszkolono trzech karkonoskich działaczy turystycznych: Przemysława Borkowskiego, Mieczysława Kłapę i Tadeusza Stecia.
  • Rok 1949/50 jak wynika ze sprawozdania złożonego na posiedzeniu TOPR przez T. Wójcika, w zimie tatrzańscy ratownicy pełnili sporadyczne dyżury w karkonoskich schroniskach.
  • Lato 1950 rok - kurs dla pracowników FWP w Szklarskiej Porębie, na którym uczono   podstaw ratownictwa górskiego.
  • Jesień 1951 rok - w schronisku imienia Bronisława Czecha zorganizowano kurs ratownictwa górskiego. Uczestniczyli w nim instruktorzy KO z domów wczasowych FWP na terenie Karkonoszy..
  • 4 listopad 1952 rok - na zebraniu Zarządu GOPR w Zakopanem podjęto decyzje o utworzeniu grup regionalnych ratownictwa górskiego poza Tatrami.

II. Powstanie Sudeckiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego

  • W dniach od 10 do 14.12.1952 roku w schronisku Samotnia odbył się Kurs ratownictwa górskiego, po którym w dniu 14. grudnia odbyło się zebranie założycielskie Sekcji Sudeckiej Górskiego Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe SOPR i powołano zarząd, do którego weszli: Prezes -Tadeusz Steć, Kierownik - Tadeusz Mucha, Skarbnik - Stanisław Misior, sekretarz - Wiesław Marcinkowski, lekarz Sekcji - dr Roman Brodacki
  • 26.12.1952 rok - pierwsza zwózka ze stoku koło Strzechy Akademickiej w której brali udział Wiesław Marcinkowski i Stanisława Misiora.
  • 10.03.1953 - wspólna akcja poszukiwawcza GOPR i HS w rejonie pod Śnieżką zaginionego patrolu WOP zakończona odnalezieniem poszukiwanych.
  • 26.12.1954 - wspólne GOPR - HS zawody w ratownictwie na trasach w Szpindlerowym Mlynie.
  • 28.01.1955 - dwudniowa polsko - czeska akcja ratunkowa na zboczach Wielkiego Szyszaka po stronie czeskiej. Transport ciężko rannego narciarza czeskiego przez Martinovou Boude Na "Odrodzenie" i do szpitala w Cieplicach.
  • 30.01.1955 - pierwszy wypadek śmiertelny w wyniku urazu poniesionego w czasie zjazdy na nartach. Na szlaku zielonym do Karpacza śmiertelne obrażenia odniósł uprawiający wyczynowo narciarstwo Adam Biłozur z Jeleniej Góry.
  • 1.02.1955 - narady ratowników GOPR z HS (Horska Sluzba) przeprowadzone na Samotni i na Hali Szrenickiej poświęcone dalszej współpracy przygranicznej.
  • 22.12.1955 - w schronisku Odrodzenie odbyła się narada GOPR, HS. WOP i StB (Straz Narodnej Bezpecznosti - czeski odpowiednik polskiego UB) na temat zasad współpracy w akcjach ratowniczych w Karkonoszach.
  • 1956 rok - przyjęcie przez ZG GOPR nowego regulaminu. Sekcja Sudecka podniesiona do rangi Grupy Sudeckiej GOPR.
  • 1956 rok - Sudecka Grupa GOPR otrzymuje z demobilu samochód Dogge, który ze względu na dużą awaryjność i zużycie paliwa szybko wycofano z eksploatacji.
  • 6.10.1956 pierwsze szkolenie topograficzne ratowników GOPR w Czeskich Karkonoszach. (Luczni Bouda)
  • 14.11.1956 - zebranie sprawozdawczo- wyborcze. Przewodniczący - dr J. Kolankowski, wiceprzewodniczący i kierownik grupy - Tadeusz Mucha. Sekretarz Leszek Różański, skarbnik Ryszard Jaśko, lekarz - dr Kazimierz Micherdziński, komisja rewizyjna - Wiesław Chachuła.
  • 1956 rok - wprowadzenie oznaki GOPR październik
  • 1958 rok - odejście Kierownika T. Muchy. Grupą Sudecką kieruje Komisarycznie - Bogdan Niemkiewicz z Zakopanego. Przewodniczący - Leszek Różański.
  • Styczeń 1957 - śnieżna lawina świeżego śniegu w Kotle Łomniczki przysypuje grupę harcerzy. Na szczęście obyło się bez ofiar. W akcji ratunkowej oprócz ratowników SOPR brali udział żołnierze WOP i pracownicy METEO Śnieżka.
  • 23.01.1957 - na zboczach Śnieżki poniósł śmierć kadet Szkoły Oficerskiej z Brna. Jego kolegę uratowali ratownicy GOPR i żołnierze WOP ze strażnicy pod Śnieżką.
  • 14.11.1959 - zebranie sprawozdawczo-wyborcze. Przewodniczącym - Leszek Różański. Kierownik Grupy - Stanisław Kieżuń, z-ca Kierownika Włodzimierz Kosterkiewicz.
  • Wiosna 1960 - powołanie na Kierownika Grupy Stanisława Kieżunia. Grupa dostaje etat zastępcy, na który powołano Włodzimierza Kosterkiewicza.
  • 1960 rok - ST. Kieżuń, W. Marcinkowski, W Siemaszko i W Kosterkiewicz wykładają na kursie ratownictwa górskiego dla żołnierzy WOP.
  • 1960 rok - ratownicy Sudeckiej GOPR: ST. Kieżuń, W Marcinkowski, W Kosterkiewicz, W. Siemaszko i J. Kobec uczestniczą w szkoleniu wysokogórskim w Wysokich Tatrach.
  • Jesień 1960 rok - Nadzwyczajny Zjazd GOPR uhonorował Prezesa SOPR Leszka Rożańskiego złotą jubileuszową odznaką GOPR.
  • Jesień 1962 rok - dziesięciolecie działalności Grupy Sudeckiej.
  • 1962/63 - w sezonie zimowym wymiana ratowników SOPR z Grupa Tatrzańską
  • 1963 rok - ratownicy SOPR pełnia dyżury letnie w Bieszczadach.
  • 23.05.1965 - na zebraniu wyborczym Prezesem Zarządu wybrano L. Różański, Naczelnik - Stanisław Kieżuń.
  • Jesień 1965 - polsko-czechosłowacka narada na Hali Szrenickiej z udziałem przedstawicieli GOPR, HS, WOP, StNB (Straż Narodn.Bespecznosti - czeskie UB) i KPN. Ustalenie terminów wspólnych ćwiczeń z zestawem Gramingera.
  • Zima 1965 rok - w Telewizyjnym Turnieju Miast startują dwie ekipy GK GOPR reprezentując miasta Szklarskiej Poręby (Henryk Wawrzaszek i Antoni Rychel) i Karpacza (Waldemar Siemaszko i Wiesław Marcinkowski).
  • 12.02.1966 - wspólna akcja ratunkowa z HS w Małym Śnieżnym Kotle.
  • Z wysokości kilkudziesięciu metrów wpadł do Małego Kotła czeski narciarz na biegówkach. Na szczęście nie odniósł poważniejszych obrażeń.
  • 1967 rok - z okazji piętnastolecia SOPR w Szklarskiej Porębie zorganizowano wystawę przedstawiającą osiągnięcia Grupy.
  • 1968 rok - lawina w Białym Jarze, w której zginęło 19 osób. W akcji oprócz polskich i czeskich służb ratownictwa górskiego uczestniczyli pracownicy wyciągu, schronisk, żołnierze WP, OSWR i OTK Lwówek, pracownicy ZGM ze Szklarskiej Poręby i Karpacza i Strażacy. Rozmiary lawiny i jej tragiczne skutki miały decydujący wpływ na doposażenie Grupy w sprzęt ratowniczy i zmianę systemu szkolenia ratowników SOPR-u.
  • 1969 rok - zmiana tytułu szefa Sudeckiego GOPR z "Kierownik" na "Naczelnik". Pierwszym Naczelnikiem Grupy Sudeckiej zostaje Wiesław Marcinkowski.
  • 1971 rok - wprowadzenie radiotelefonów stacjonarnych "Wawa-2" i "Wawa-3" oraz przenośnych "Klimków".
  • 2.9.1972 rok - na zebraniu sprawozdawczo-wyborczym prezes L. Różański pozytywnie ocenił działalność szkoleniową, stwierdzając, że... "Dopiero w tej kadencji Zarządu szkolenia stanęły na właściwym poziomie". Było to związane z pracą ratowników zawodowych: - J. Wożnicy i M. Tworka.i A. Rychla. Prezesem wybrano Zbigniewa Pawłowskiego, Naczelnikiem - Wiesława Marcinkowskiego, Zastępcą - Antoniego Rychla.
  • 1972 rok - (jesień) rezygnacja z funkcji W. Maricnkowskiego, Naczelnikiem zostaje Marian Sajnog
  • 1972 rok - nawiązanie współpracy z ratownikami niemieckimi z Zittauergebirge./ NRD/
  • 1972/73 - Naczelnik M Sajnog podjął zakończone sukcesem kroki o przyznanie Grupie Sudeckiej śmigłowca, ale na skutek sprzeciwu Naczelnika GOPR, Jana Komorowskiego umowa została unieważniona.
  • 24.06.1973 - w Wąwozie Kamieńczyka, na skutek osunięcia się bloku granitowego śmierć poniosły dwie uczestniczki wycieczki (matka i córka) z FWP w Karpaczu.
  • Listopad 1973 rok - na "Dzień Ratownika" w schronisku PTTK Nad Orlica Grupa Sudecka GOPR otrzymuje psa - owczarka niemieckiego, która na "chrzcie" od chrzestnych J. Woźnicy i E. Wróbel otrzymuje imię "Turnia". Opiekunem -przewodnikiem zostaje Piotr Lucerski
  • 1974 rok - odwołanie M. Sajnoga z funkcji Naczelnika. Komisarycznym Pełniącym Obowiązki Naczelnika zostaje E. Strzeboński z Zakpanego, po którym funkcję (też PO) Naczelnika pełni Mikołaj Gołubkow.
  • 1974 rok - pies "Ajaks" prowadzony przez Andrzeja Piotrkowskiego, jako jedyny z psów naszej Grupy uzyskuje certyfikaty Niemieckie i Słowackie
  • 16.01.1975 rok - na zboczach Śnieżki podczas akcji ratunkowej śmierć ponieśli dwaj ratownicy Horskiej Slużby; Jiri Messner i Stefan Spusta.
  • 21-30.04.1975 - Kurs Ratownictwa Górskiego I Stopnia na Samotni.
  • 15-25.06.1975 - Centralny Kurs II Stopnia na Szwajcarce i w Śnieżnych Kotłach prowadzony przez M. Tworka, J. Woźnicę i A. Rychla.

III Grupa karkonoska GOPR

  • 1.1.1976 - podział Grupy Sudeckiej GOPR na Karkonoską z Naczelnikiem Ryszardem Jaśko i Wałbrzysko- Kłodzką z Naczelnikiem Stanisławem Ządkiem. Grupa Karkonoska działa na terenie o powierzchni 3025 kw. km.
  • 17.02.1976 - w związku z podziałem Grupy Sudeckiej wybory uzupełniające do Rady Grupy. Przewodniczącym - Zbigniew Pawłowski, Naczelnikiem - Ryszard Jaśko.
  • 9.11.1977 - "Dzień Ratownika" w Teatrze Jeleniogórskim. Uroczyste wręczenie sztandaru Grupy Karkonoskiej GOPR. Podsumowanie "25 lat ratownictwa górskiego w Sudetach" w opracowaniu Mariana Sajnoga ukazuje się w Roczniku Jeleniogórskim nr. 15/1977 s. 189-212 z dokumentacja fotograficzna.
  • 11.11.1978 - dzięki ogromnemu zaangażowaniu wszystkich ratowników Grupy Karkonoskiej oddano do użytku budynek Stacji Centralnej GOPR w Jeleniej Górze, który miał być wzorem dla innych siedzib regionalnych grup GOPR.
  • 8.12.1978 - na lodzie Małego Stawu zamarzł uczestnik wycieczki pomaturalnego studium w Zgorzelcu, który chciał wrócić z Samotni na Strzechę przez Żleb Fajkoszu.
  • 1980 powstanie sekcji Lubawka. Oddanie do użytku stacji ratunkowej "Bacówka" pod Świętą Górą w Lubawce.
  • 24.01.1980 - zaginięcie w rejonie Szrenicy 9 letniego narciarza z Kalisza, (Szaławka) którego zwłoki odnaleziono dopiero po dwóch latach, w potoku poniżej Hali Szrenickiej.
  • 1982 rok - na zebraniu wyborczym Prezesem Zarządu wybrany zostaje dr inż. Zbigniew Kozubek, Naczelnikiem Ryszard Jaśko a Zastępcą Antoni Rychlel.
  • 1983 rok - wprowadzenie na wyposażenie GOPR radiostacji "Radmor".
  • 6-7.02. 1983 - dwudniowa akcja poszukiwawcza zakończona odnalezieniem zwłok czeskiego narciarza z Pragi, który zamarzł kilkadziesiąt metrów od schroniska Pod Łabskim Szczytem.
  • 1989 rok oddanie do użytku wybudowanej społecznie przez ratowników GK GOPR stacji ratunkowej "Bacówka" w Karpaczu.
  • 1990 rok - na Walnym Zebraniu Jerzy Pokój wybrany Naczelnikiem Karkonoskiej Grupy GOPR. Zastępca - Maciej Abramowicz. Prezesem Andrzej Schubert. Następują pozytywne zmiany organizacyjne w Grupie Karkonoskiej, Grupa dostała nowy sprzęt od ZG GOPR a jednocześnie dzięki dobrym stosunkom Naczelnika z Konsulem Generalnym RFN we Wrocławiu, otrzymała samochody z demobilu z po enerdowskiej armii. Nawiązanie współpracy z lotnictwem sanitarnym we Wrocławiu. Szkolenie ratowników do akcji z użyciem śmigłowców.
  • 1990 Z inicjatywy J. Pokoja i Szkoły Górskiej Przewodników organizacja corocznych zawodów ski-turowych na trasie Samotnia - Szpidlerowy Młyn ze zjazdem ze Śnieżki, w których uczestniczą ratownicy HS, Bergwachtu, TOPR oraz wszystkich grup regionalnych GOPR. Zawody te od 2003 r. są wpisane w kalendarz Pucharu Polski w Ski-alpinizmie.
  • 1992 rok - czterdziestolecie polskiego ratownictwa w Sudetach. Ukazuje się opracowana przez Stanisława Jawora broszura zatytułowana "XL lat polskiego ratownictwa górskiego Karkonoszach", zawierająca również historię ratownictwa do 1945 roku.
  • 2.01.1994 rok - akcja ratunkowa po awarii układu hamulcowego górnego odcinka wyciągu krzesełkowego na Szrenicę. Ratownicy udzielili pomoc przed medycznej 16 poszkodowanym z których 12 przetransportowano do szpitala w Jeleniej Górze.
  • 1994 rok - na Walnym Zebraniu Naczelnikiem ponownie zostaje Jerzy Pokój, Zastępcą - Maciej Abramowicz a Prezesem Zarządu Zbigniew Szereniuk. (od 2007 roku wiceprezydent Jeleniej Góry)
  • 1995 rok - oddanie do użytku wyremontowanej społecznie przez ratowników budynek stacji "Marysieńka" w Szklarskiej Porębie
  • 18 - 22 września 1996 - 48 Kongres IKAR-CISA. Grupa Karkonoska GOPR gościła na swym terenie działania po raz pierwszy w Polsce Delegatów Zgromadzenia Międzynarodowej Komisji Ratownictwa Górskiego IKAR - CISA jakie odbyło się w Karpaczu. Jego uczestniczy z uznaniem obserwują pokaz ratownictwa górskiego z użyciem śmigłowców Mi 2 i Sokół w Kotle Małego Stawu z udziałem ratowników z grup regionalnych i Grupy Karkonoskiej GOPR oraz pilotów z zespołu Sanitarnego Pogotowia Ratunkowego z Sanoka
  • 7-17.07.1997 rok - udział ratowników Grupy Karkonoskiej GOPR w akcji powodziowej na Dolnym Śląsku.
  • 1998 - na Walnym Zebraniu J. Pokój rezygnuje z kandydowania na Naczelnika Grupy Karkonoskiej GOPR. Naczelnikiem zostaje Maciej Abramowicz, a Prezesem Jerzy Czarnecki
  • 2000 rok - Grupa Karkonoska GOPR wydała broszurę w nakładzie 1500 sztuk "Ratownictwo górskie - poradnik ratownika" rozesłaną do wszystkich grup GOPR.
  • 2002 rok - Grupa Karkonoska GOPR obchodzi jubileusz 50 lecia ratownictwa w Karkonoszach. Grupa liczy 171 ratowników, (w tym 9 zawodowych), 144 ochotników, 18 kandydatów (w tym 63 starszych ratowników i 18 instruktorów). W podsumowaniu "50 lat ratownictwa górskiego w Karkonoszach" Grupa Karkonoska GOPR wydaje książkę opracowaną przez Stanisława A. Jawora oraz Kolegów: M. Abramowicza, A. Brzezińskiego, K. Czarneckiego, B. Dziedzica, D. Kalitan, W. Kostarkiewicza, P. Lucerskiego, M. Marcikowskiej, W. Marcinkowskiego, D. Nakielskiego, M. Siemaszko-Arcimowicz, - obejmując zakres tematyczny; historia i dzień dzisiejszy, organizacja, ludzie i sprzęt, akcje, Grupa Sudecka i Karkonoska - fakty i liczby.

Stanisław A. Jawor

Działalność GK GOPR jest współfinansowana przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji

Ta witryna używa plików cookie, tzw. "ciasteczek", w celu prowadzenia anonimowych statystyk wizyt użytkowników. Więcej...

Akceptuję, nie pokazuj więcej